شعری زیبا از استاد هادی مومنی: ایران در آتش!

ایران در آتش
به مناسبت فرارسیدن سالروز فتح خرمشهر
سروده استاد هادی مومنی

باز هم شعر دیگری از استاد هادی مومنی قهرمان سابق شطرنج ایران و مربی و پرورش دهنده قهرمانان شطرنج نوجوانان و جوانان کشور، آسیا و جهان، این بار به مناسبت فرا رسیدن سوم خرداد سالروز فتح تاریخی خرمشهر و پیروزی خون بر شمشیر :

شعر زیبا و تاثیرگذاری که پیش رو دارید در سال 1359 سروده شد و نخستين بار درفروردين سال 1360 به طور كامل در روزنامه اطلاعات "شماره 16404" به چاپ رسيد. در سال هاي بعد تنها قسمت هايي از اين شعر تحت عنوان «ايران در آتش» در رسانه ها منعكس مي شد.

در كتاب "حماسه هاي هميشه" كه توسط انتشارات "فرهنگ گستر" در 3 جلد منتشر شده و تمامي اشعار دوران جنگ در اين دائره المعارف به همت "بيگي حبيب آبادي" جمع آوري شده اند چنين  مي خوانيم: "مومني با سرودن شعري با عنوان «ايران در آتش» توجه رسانه هاي مختلف رابه سروده خود جلب كرد. «ايران درآتش» بارها و با اجراهاي مختلف از صدا و سيماي جمهوري اسلامي ايران پخش شد و درروزنامه هاي كثيرالانتشار انتشار يافت و سپس به مدت دوازده سال در كتاب ادبيات فارسي سال سوم رشته فرهنگ وادب ازسال 1363 تا 1374 جزئی متون درسي قرار گرفت."

اين شعر جزء چند شعر برگزيده انقلاب توسط انتشارات "آستان قدس رضوي" به زبان انگليسي ترجمه و به چاپ رسيد و در كتاب ها ونشريات مختلف انعكاس يافت. پس از سالها در بيست و سه آبان 1380 اين شعر بارديگر به طور كامل و با نام كامل سراينده در روزنامه اطلاعات به  چاپ رسيد. در مقدمه روزنامه بر اين شعر چنين مي خوانيم:

"بيش از بيست سال از نخستين چاپ اين شعر ميهني در روزنامه اطلاعات مي گذرد. سال 1359 درست همان زماني بود كه ارتش متجاوز عراق از آن سوي مرزهاي غربي به ميهن عزيزمان هجوم آورد و درشهرهاي مرزي تاخت و تاز آغاز كرد. زماني كه خون پاك رزمندگان در ميدان دفاع از شرافت ديني و ملي و در سنگر مقاومت و مبارزه در برابر مهاجمان و متجاوزان بر زمين مي ريخت ... اين شعر را مجدداً چاپ مي كنيم تا نسل امروز نيز تا حدودي اوضاع و احوال آن ايام را در گزارشي هنرمندانه احساس كند." 

اندك زماني پس از چاپ مجدد «ايران در آتش»  دراين روزنامه موج جديدي در شعر دفاع مقدس آغاز شد و مفاهيم ميهني و تشبيهات تصاوير و ايده هاي آن يك يك در اشعار جديد نمود يافت.

 

"ایرانِ درآتش"

برساحلت دزدان دریایی

آواز می خوانند

ایرانِ درآتش!

چنگیزیان بالشکری جرّار

دربیشه هایت اسب می رانند

ایرانِ درآتش!

 

شمشیرها ازقلب مردانت

بردشت هایت بذرپاشیدند

ارّابه ها باچرخ خون آلود

ازچینِ رخسارت گذرکردند؛ 

آنان هزاران بار

برشهرهایت حمله آوردند

درکاسه ي سرهای مستانت

پیمانه پرکردند

شمشادهایت را درو کردند

ایرانِ درآتش!

 

ازشعله ي سوزان سیاوش ها

خندان گذرکردند

با تیشه ي دستانِ درزنجیر

فرهادهایت کوه را کندند

آهنگرانت تاج شاهان را

درآتش افکندند؛

-بی شال وبازوبند-

خاکت هزاران پهلوان دارد

کشتارگاه رستم وآرش!

ایرانِ درآتش!

 

دریاچه هایت غرق نیلوفر

آتش فشان هایت خیال انگیز

خاکت جواهرخیز؛

گلدسته هایت سبزوعطرآگین

مردان تو سركش

ایرانِ درآتش!

 

برخاک توصد قوم همپیوند

یک پرچم ویک جان به کف دارند!

نام سرودت: صلح وآزادی

وزنش: طنین رعد کوهستان

گلواژه هایش: خون

آوازه خوانش: سی وشش میلیون!

ایرانِ درآتش!

 

بالِ عقابانت نمی لرزد

نام شهیدانت نمی میرد...

شیرِپلنگ کوه هایت را

نوشیده اند ایران

ازخاره سنگت جوشنی گلگون

پوشیده اند ایران

برقله هایت چون گل شمشیر

روییده اند ایران؛

درشورشیرین تلخ جان دادند

ایرانِ درآتش!

 

بی خانمان همچون پرستوها

آوارگان بار سفربستند...

رنگین کمانت را شکاری ها

دردود وخاکستررهاکردند

تورسپید دخترانت را

برشانه ها شال عزا کردند

ایرانِ درآتش!

 

بنگرکه خاک لاله رویت را

چکمینه پوشان زیروروکردند

بنگرکه چشم آهوانت را

دربرکه های خون فروکردند؛

ای سرزمین پیرابرآلود

دیگر پرند کشتزارانت

باران نمی خواهد

ایرانِ درآتش!

 

با تپه های تیربارانت

با تاج خون آلود شاهانت؛

ما برتودل بستیم!

ازآب باران کاسه پرکردیم

باعطرگندم عمر سرکردیم

درسینه ات آرام خوابیدیم

ایرانِ درآتش!

 

ازسایه ي قرآن گذرکردیم

برسایه هامان آب پاشیدند

درحلقه های اشک وگل رفتیم...

آلاله ي کوه وکمرگشتیم

درجعبه ي تابوت برگشتیم؛

ایرانِ درآتش!

 

ازخون رگ ها رودهایت را

ازردّپاها دره هایت را...

فانوس دل های پریشان را

برشاخه هاي نخل مي پيچيم

بادست چوبی پرچمت راباز

درچنگ می گیریم

درشعله ي باروت می خوانیم:

ازگنج مدفونت"

مشتی مدال ازسرب مارابس!"

ایرانِ درآتش!

 

لب تشنه بردریاچه ای ازنفت

آشفته ي عطرگل افیون

تاراج دربازار زرگرها...

فریادکن تاریخ تلخت را!

بادست فولادین محرومان

شمشیربرسوداگران برکش!

ایرانِ درآتش!

 

وقتی درفش سبز پیروزی

برکوه هایت شعله ورگردد

وقتی شب یلدا سحرگردد؛

از عاشقان كشته ات يك دم

یادآورای زیبای لیلی وش!

ایرانِ درآتش!

 
هادی مومنی 1359


مطالب مرتبط :      چاپ سروده استاد مومنی در روزنامه اطلاعات