شب عاشورا بود ...

شب عاشورا بود  ...

شب عاشورا بود ،

گفتم بروم به مجلس روضه اي ، از همين روضه ها که همه جا هست و صدايش از هر کوچه و خانه امشب بلند است. ديدم ، ايمان و تعصب من به عظمت حسين و کار حسين بيش از آن است که بتوانم آن همه تحقير ها را بشنوم و تحمل کنم . منصرف شدم .

اما شب عاشورا بود شهر يکپارچه روضه بود وخانه يکپارچه سکوت و درد، چه مي توانستم کرد ؟ از خودم توانستم منصرف شوم، از روضه توانستم منصرف شوم ،اما چگونه مي توانستم خود را از عاشورا منصرف کنم ؟

نامه ام را که به دوستم نوشته بودم - دوستي که هرگاه روزگار عاجزم مي کرد و رنج به ناليدنم وا مي داشت، به پناه او مي رفتم - برگرفتم ، گفتم در اين تنهايي درد و اين شب سوگ ، بنشينم و با خود سوگواري کنم ، مگر نمي شود تنها عزاداري کرد ؟ نشستم و روضه اي براي دل خويش نوشتم ، آنچه را در نامه ي او براي خود نوشته بودم و تصور غربت و رنج خودم بود، تصحيح کردم تا تصوير غربت و رنج حسين گردد .

... پيش چشمم را پرده اي از خون پوشيده است .

در ميان هياهوي مکرر و خاطره انگيز دجله و فرات ، اين دو خصم خويشاوندي که هفت هزار سال ، گام به گام با تاريخ همسفرند ، غريو و غوغاي تازه اي برپا است :

صحراي سوزاني را مي نگرم ، با آسماني به رنگ شرم ، و خورشيدي کبود و گدازان ، و هوايي آتش ريز ، و درياي رملي که افق در افق گسترده است ، و جويباري کف آلود از خون تازه اي که مي جوشد و گام به گام ، همسفر فرات زلال است .

و شمشيرها از همه سو برکشيده ، و تيرها از همه جا رها، و خيمه ها آتش زده و رجاله در انديشه غارت ، و کينه ها زبانه کشيده و دشمن همه جا در کمين ، و دوست بازيچه دشمن و هوا تفتيده و غربت سنگين و دشمن شوره زاري بي حاصل و شن ها داغ و تشنگي جان گزا و دجله سياه ، هار و حمله ور و فرات سرخ ، مرز کين و مرگ در اشغال «خصومت جاري» و ...

مي ترسم در سيماي بزرگ و نيرومند او بنگرم ، او که قرباني اين همه زشتي و جهل است .

به پاهايش مي نگرم که همچنان استوار و صبور ايستاده و اين تن صدها ضربه را بپاداشته است .

ترسان و مرتعش از هيجان، نگاهم را بر روي چکمه ها و دامن ردايش بالا مي برم :

اينک دو دست فرو افتاده اش ،

دستي بر شمشيري که به نشانه شکست انسان، فرو مي افتد ، اما پنجه هاي خشمگينش ، با تعصبي بي حاصل مي کوشد ، تا هنوز هم نگاهش دارد

جاي انگشتان خونين بر قبضه شمشيري که ديگر ...

... افتاد !

و دست ديگرش ، همچنان بلاتکليف .

نگاهم را بالاتر ميکشانم :

از روزنه هاي زره خون بيرون مي زند و بخار غليظي که خورشيد صحرا ميمکد تا هر روز ، صبح و شام ، به انسان نشان دهد و جهان را خبر کند .

نگاهم را بالاتر ميکشانم :

گردني که ، همچون قله حرا ، از کوهي روييده و ضربات بي امان همه تاريخ بر آن فرود آمده است. به سختي هولناکي کوفته و مجروح است ، اما خم نشده است.

نگاهم را از رشته هاي خوني که بر آن جاري است باز هم بالاتر مي کشانم :

ناگهان چتري از دود و بخار ! همچون توده انبوه خاکستري که از يک انفجار در فضا ميماند و ...

ديگر هيچ !

پنجه اي قلبم را وحشيانه در مشت مي فشرد ، دندان هايي به غيظ در جگرم فرو مي رود ، دود داغ و سوزنده اي از اعماق درونم بر سرم بالا مي آيد و چشمانم را مي سوزاند ، شرم و شکنجه سخت آزارم مي دهد ، که :

«هستم» ، که «زندگي مي کنم».

اين همه «بيچاره بودن» و بار «بودن» اين همه سنگين !

اشک امانم نمي دهد ؛ نمي توانم ببينم .

پيش چشمم را پرده اي از اشک پوشيده است .

در برابرم ، همه چيز در ابهامي از خون و خاکستر مي لرزد ، اما همچنان با انتظاري از عشق و شرم ، خيره مي نگرم ؛

شبحي را در قلب اين ابر و دود باز مي يابم ، طرح گنگ و نامشخص يک چهره خاموش ، چهره پرومته ، رب النوعي اساطيري که اکنون حقيقت يافته است .

هيجان و اشتياق چشمانم را خشک مي کند . غبار ابهام تيره اي که در موج اشک من مي لرزد ، کنارتر ميرود . روشن تر مي شود و خطوط چهره خواناتر .

هم اکنون سيماي خدايي او را خواهم ديد ؟